De Gotthardpass staat al eeuwenlang te boek als de absolute as-verbinding door het midden van het Zwitserse Alpenmassief. De pas snijdt op 2106 meter hoogte een ruwe, elementaire grens tussen de kantons Uri (Andermatt) en de Italiaanstalige regio Ticino bij Airolo. Waar de gigantische transportstroom van hedendaags autoverkeer zich laat inslikken door de kille Gotthardtunnel of het gepolijste beton van de grote nieuwe alpenweg volgt, eist de oude historische zuidflank – de Tremola – alle romantiek op. Wat je tijdens het rijden merkt: deze route werd in de negentiende eeuw met fabelachtige techniek opgebouwd en diende tientallen jaren als trotse, kloppende ader voor paarden en koetsen. Vandaag de dag is de aanblik van de Val Tremola ronduit museaal. Een adembenemende serie van vierentwintig krappe, strak op elkaar gepakte haarspeldbochten vouwt zich in een extreem kleine ruimte de vallei in, gevat tussen lage, met mos bedekte natuurstenen muurtjes. Het absolute kenmerk zit echter in de ondergrond: over kilometers wordt het asfalt ingeruild voor tienduizenden kleine granieten kasseien. Op zonnige, droge dagen trilt het voertuig in een hypnotiserend, stevig drilritme de bochten door. Echter, zodra bergmists, smeltwater of een regenbui de kasseien overspoelen, verandert dit onregelmatige mozaïek direct in een gevaarlijke spiegel met minimale gripniveaus. Voor motorrijders is de Tremola de belichaming van een gedoseerde, tactiele bergervaring. Met een sportmotor en harde vering kan het gestuiter slopend zijn; op de allroad voelt het als authentiek terreinrijden. De pas elimineert de wens tot topsnelheden en dwingt de berijder tot fluweelzachte omgang met het rempedaal en gas, beloond met een ongekend stuk historisch Zwitsers rijgenot.